We change as we get older
We’re not to stay
The days we walked are over
Now we just drive away
From everything I know
You’re counting days on the back of your hands
You turn the pages ’til you have no more plans
[/There For Tomorrow]
Als je naar het boek dat je leven voorstelt – dat klinkt vast heel cliché en stom, maar goed – kijkt, en de pagina’s omslaat, zul je soms lege pagina’s vinden, omdat je het je simpelweg niet meer herinnert. En dat is ook onmogelijk. Je kunt moeilijk alles in details in je dagboeken opschrijven, elke gedachte, elk gevoel. Daarbij zijn de beelden in je hoofd die herinneringen vormen veel mooier om terug te kijken, ook al zijn het vaak alleen flarden.
Vooral de eerste pagina’s zijn leeg, niet? Hoe ouder je wordt, tot in het nabije verleden kun je het je veel beter herinneren. Ja, of het moet aan mij liggen hoor, maar mijn eerste herinnering is van toen ik drie à vier jaar oud was, toen we de verjaardag van mijn omi vierden. Er was heel veel chocola, en een prachtig speeltoestel waar je op kon klimmen, aan kon hangen, knoppen kon omdraaien en ga zo maar door. En het was heerlijk weer. Of in ieder geval, wel in mijn herinnering.
Ach ja, dat is al lang geweest. Het is fijn als je vroeger blijft herinneren, maar je moet er niet in leven, want wat zou er dan in vredesnaam gebeuren met het heden en de toekomst? Hoewel je toekomst wel gebaseerd kán zijn op je verleden, en – hmmm….
Okee okee, ik ga al door met vandaag.
Wat moest ik allemaal nog doen?
