Ik dacht toch echt dat ik er klaar mee was. Maar nee – ha, het is bijna grappig. Bijna. En voor een buitenstaander zal het ook wel grappig zijn, want zeg eerlijk, hoe achterlijk kan iets lopen?

Het gaat ook niet om willen, we weten allemaal dat het toch wel gebeurt. En dat je er niet makkelijk vanaf komt, is nu ook wel duidelijk, hoor! Bah. Rot toch op met je liefde.

En rot ook op uit mijn hoofd, alsjeblieft, je hebt er al genoeg schade aangericht.

Vaarwel.

Nu een nieuwe header, die bij de naam van deze blog past, isn’t it great? Posts, een try-before-you-die-pagina die nog lang niet af is want ja, we – ik – ga tot de vijfhonderdvijfenvijftig doelen, een blogroll…

En dat was het wel, aight? Hmm, ik zie wel hoe ver ik kom ook.

Zouden we beseffen dat we voor sommige mensen wél wat tot ontzettend veel betekenen? Het is misschien triest, maar ik ‘vergeet’ het wel eens.

Stom, want juist de mensen die van je houden – en jij van hen - kunnen je door moeilijke dingen heen slepen.

Zo sprak iemand bij een youtube-filmpje dat blijkbaar christelijk was. Net zoals bij bands als Skillet en Flyleaf, als je niet goed over de tekst nadenkt, denk je echt niet meteen dat het over een god gaat. Maar nee, dat moet altijd even duidelijk gemaakt worden, en natuurlijk moet je respect hebben voor religies. Je moet sowieso respect hebben voor je medemens, dat wordt men altijd met de paplepel ingegoten, ook al vergeten sommigen het wel eens.

Maar toch vind ik het niet bepaald prettig om zulke berichtjes te lezen. Want ik geloof sinds een tijdje niet meer. En ik zou toch willen dat er ook respect was voor mensen die niet geloven (en andersom) want ik vind het wel heel interessant, eigenlijk?

Jammer dat ik een beetje het punt van de blog vergeten ben. Behalve respect en religie dan.

Stomme regen. Het betekent dat ik nergens heen kan en ik alleen maar thuis kan zitten achter de computer. En daar is ook niemand blij mee, ‘want dan word je afgestompt’ en ‘krijg je vierkante ogen’. Oh, volgens mij vergeet ik de ‘maar ik wil er nu op!’ van mijn zusje – wat ik snap, hoor, maar dat maakt het niet minder stom.

En toen kwam de zon door en gaf me hoop.
Tss. Het regent nog steeds, zonnestralen door de druppels heen.
Niet eens een regenboog.

Now we just drive away
From everything I know
You’re counting days on the back of your hands
You turn the pages ’til you have no more plans
[/There For Tomorrow]

Als je naar het boek dat je leven voorstelt – dat klinkt vast heel cliché en stom, maar goed – kijkt, en de pagina’s omslaat, zul je soms lege pagina’s vinden, omdat je het je simpelweg niet meer herinnert. En dat is ook onmogelijk. Je kunt moeilijk alles in details in je dagboeken opschrijven, elke gedachte, elk gevoel. Daarbij zijn de beelden in je hoofd die herinneringen vormen veel mooier om terug te kijken, ook al zijn het vaak alleen flarden.

Vooral de eerste pagina’s zijn leeg, niet? Hoe ouder je wordt, tot in het nabije verleden kun je het je veel beter herinneren. Ja, of het moet aan mij liggen hoor, maar mijn eerste herinnering is van toen ik drie à vier jaar oud was, toen we de verjaardag van mijn omi vierden. Er was heel veel chocola, en een prachtig speeltoestel waar je op kon klimmen, aan kon hangen, knoppen kon omdraaien en ga zo maar door. En het was heerlijk weer. Of in ieder geval, wel in mijn herinnering.

Ach ja, dat is al lang geweest. Het is fijn als je vroeger blijft herinneren, maar je moet er niet in leven, want wat zou er  dan in vredesnaam gebeuren met het heden en de toekomst? Hoewel je toekomst wel gebaseerd kán zijn op je verleden, en – hmmm….

Okee okee, ik ga al door met vandaag.
Wat moest ik allemaal nog doen?